Loosduinen 3 thuis
zaterdag 24 oktober 2015

Door Marko
CRISIS BIJ SV HONSELERSDIJK 4?
Na de verloren thuiswedstrijd tegen Loosduinen 3 keken de spelers vol ongeloof op de net bijgewerkte app van Voetbal.nl. En wat iedereen al wist stond daar ook daadwerkelijk, de keiharde realiteit, zwart op wit, met een gearceerde gele balk: een tiende plek, net boven het nog kanslozere HVC’10 4, waarvan verwacht kan worden dat men zich uit deze competitie gaat terugtrekken. Een schamel puntje, terecht bijeengesprokkeld in de enige competitiewedstrijd met een acceptabel niveau, tegen GDA 3. De twee thuiswedstrijden, gezien de verwachte sterkte van de tegenstanders vooraf ingeschat op zes punten, gingen allebei verloren. De eerste nederlaag, tegen het vorig seizoen nog tot tweemaal toe verslagen Lyra 5, kon mogelijk nog worden verklaard door een gebrek aan wedstrijdritme of trainingsarbeid. De weg omhoog leek gevonden door een gelijkspel bij GDA 3, en een tweede gelijkspel (voor de beker) tegen het sterke GDA 2, maar afgelopen zaterdag volgde opnieuw een forse domper. Een matige eerste helft tegen een gelijkwaardige tegenstander was uiterst effectief afgesloten met een 2-0 voorsprong, en een geroutineerde ploeg als de onze moest deze pot toch, zoals in het recente verleden veelvuldig bewezen was, zonder al te veel problemen kunnen binnenslepen. Niets bleek minder waar: binnen tien minuten was de stand rechtgetrokken en nadat een vogelvrij staande tegenstander ons op achterstand had geschoten betekende een gemiste penalty en een houdbare vierde tegengoal de onafwendbare tweede thuisnederlaag van dit seizoen.
Waar vorig seizoen, na de terugkeer uit de vijfde klasse, na drie duels nog een 100% score kon worden genoteerd, met enkele klinkende (2-5, 2-6) overwinningen, kan ook onze eigen huisstatisticus niet anders constateren dat er ten opzichte van een jaar geleden acht punten meer zijn verloren, en het vizier niet zoals te doen gebruikelijk naar boven, maar- net als in het dramatische degradatieseizoen 2012/2013- al naar beneden gericht dient te zijn. Het enige wat niet is gewijzigd vergeleken met vorig jaar zijn de derde helften (maar deze vormen al jaren geen enkel probleem), alleen worden deze inmiddels steeds vaker gebruikt voor het zoeken naar oorzaken voor deze vrije val op de ranglijst. Maar ook uit deze evaluaties zijn nog geen eenduidige conclusies te destilleren. Leeftijd? Iedereen is toch weer een jaartje ouder, strammer, sommigen zwaarder, maar ook slimmer en ervarener. Thuissituatie? Een aantal spelers is of wordt (voor de eerste of tweede keer) verblijd met het vaderschap, wat naast vreugdevolle momenten ook meestal gepaard gaat met slaapgebrek en stress. Trainingsfaciliteiten? Deze zijn weliswaar iets achteruitgegaan, maar dankzij welwillende medewerking van diverse trainers kan er wekelijks op een goed niveau worden getraind. Arbitrale dwalingen? Absoluut niet. De enige die in de afgelopen drie wedstrijden foutloos bleef was onze vlagger Ruud, op de voet gevolgd door de eveneens in de thuiswedstrijden prima fluitende arbiter Menno. Het blijft gissen naar de oorzaak van deze voetbaltechnische dip.
Om niet het lachertje van de vereniging te worden en weer met opgeheven hoofd de kantine binnen te kunnen stappen is er maar één oplossing, en die is zo simpel dat iedereen het zelf had kunnen bedenken. Punten pakken. En wel zo snel en zo veel mogelijk, zodat nog voor de winterstop de opgelopen schade voor een groot deel gerepareerd kan worden. En daarbij mogen alle mogelijke clichés uit de kast worden gehaald. De mouwen moeten worden opgestroopt, we spelen nog zeventien finales, winnen en verliezen doen we met zijn allen, iedereen moet dicht bij zichzelf en elkaar blijven en alle neuzen (en ook de niet-neuzen) moeten dezelfde kant op staan. Of we grijpen terug naar een beproefde, weliswaar old-school methode die eind jaren tachtig en begin jaren negentig bij het eerste elftal nog wel eens toegepast werd als de resultaten tegenvielen en de druk op spelers en staf toenam. Alle spelers met staf en voorzitter in de toenmalige bestuurskamer (achter het huidige rookbalkon), krat bier erbij, deur dicht en discussiëren, c.q. ouwehoeren, en pas naar buiten als het krat leeg was. Succes verzekerd, op korte termijn althans. Maar tot deze, overigens niet onplezierige, noodmaatregel kan altijd nog worden besloten als een overwinning nog langer uitblijft.
Maar om dit toch wat ongebruikelijke, en niet bijster vrolijke verhaal toch op een enigszins positieve manier af te sluiten (ook al is dit een citaat van o.a. de trainer van de Graafschap waar we ons ondanks de precaire huidige situatie nog absoluut niet mee willen vergelijken) : de eerste competitie-overwinning komt steeds dichterbij. Geen excuses, geen vage klachten en pijntjes, liefst ook geen kater na de jaarvergadering: 31 oktober om kwart over vier of iets later als de voorgaande wedstrijd zoals te doen gebruikelijk wat uitloopt, moet het herstel zichtbaar zijn geworden. In de vorm van onze eerste drie winstpunten. Met mooi of lelijk voetbal, met of zonder bloed, zweet en tranen, maar altijd met passie, strijd, beleving en overtuiging. Zodat de ons onwaardige tiende plaats zo snel mogelijk verlaten kan worden en later als een onbelangrijke herinnering uit ons collectief voetbalgeheugen kan worden gewist. Amen.

Advertentie

Solware